သတိရေၾကာင္း

ေမွာ္ဆရာေရ

စက္ရုပ္တစ္ရုပ္ရဲ႕ ရင္ဘတ္မွာ

ဝိညာဥ္ကို ေကာ္နဲ႕ကပ္ၿပီး

လူျဖစ္ေအာင္ ငါ အသက္သြင္းဖူးတယ္။



မီးျခစ္ေက်ာက္ကို

လက္သည္းနဲ႕ ပြင့္ထြက္ေအာင္ေတာက္

မီးေတာက္ကို ခါးကလိမ္ခ်ိဳး

စီးကရက္ေသာက္ရင္း ေခ်ာင္းလည္း ဆုိးဖူးတယ္



သူ႕ေျခေထာက္အတြက္

သူ႕ဖိနပ္အတြက္

ေျမျပင္သက္သက္ခင္းေပးစရာမလို

ၾကယ္ကို ၾကယ္နဲ႕ ရံမတဲ့

သံအိပ္မက္ၾကီးနဲ႕

ပင္လယ္ေရပြက္ထဲကည

အားလံုးကို သူအပိုင္ရတယ္ ..



ပထမေတာ့

လ ကိုခိုစီး

ေကာင္းကင္ၾကီးနဲ႕တြဲက

စကၠဴ ဂစ္တာတစ္လက္ပိုက္ၿပီး

ေပ်ာ္လုိက္ရတာ။



ေနာက္မွ

စၾကဝဠာရဲ႕

မဟာတြင္းနက္ထဲကို

လက္ကနဲခုန္ခ်

သူ ဘယ္ဆီက်သြားသလဲ ။



ကဲ .. ေမွာ္ဆရာ

အပိုင္းပိုင္း အထစ္ထစ္

သကၠရာဇ္တုိ႕ မၿပိဳခင္မွာ

သုညတစ္လံုးတည္းရွိတဲ့

သူ႕ရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ဆီ ဆက္ေပးပါ



ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

ပဆစ္အိမ္ ဝကၤဘာပ်က္

နကၡတ္ပ်ံရာည

ငါ သူ႕ကို သတိရေၾကာင္း

ေျပာျပေပးပါ ။ ။

---

Posted in: ကဗ်ာ,တာရာမင္းေ၀